تو پای به راه در نه و هیچ مگوی           خود راه بگویدت، که چون باید رفت

پیروزمندان تاریخ هی ننشسته‌اند بگویند که وای، از چه گردنه‌ها که باید عبور کرد.
انسان به جایی اگر حرکت کند، یک قدم که بردارد قدم دوم آسان‌تر می‌شود.
اگر شما اولاد آدم بخواهید، مانع‌ها مقتضی¹ می‌شود. اگر نخواهید، مقتضی‌ها مانع می‌شود.

رهروان و سالکان راه حق و حقیقت که مستقیما و با مشاهده حرکت کرده‌اند، چنین به ما خبر داده‌اند که نترسید، بیایید، این قله‌ای که شما می‌خواهید برسید، دامنه‌اش، آغازش سنگلاخ و تاریک و پیچیده است. ولی هر چه که بالاتر بیاید هموارتر می‌شود.
وقتی بالاتر برویم، کارهای بسیار عظیم برای‌مان هم‌چون نفس کشیدن، بدیهی و عادی می‌شود.
پس اگر قرار است که بشویم، شروع کنیم.

برداشتی از بیانات علامه محمدتقی جعفری
با تصرف و تلخیص

-----------------------------------------------------------------------------

هر کجا متوحش شدید راه فرار به سوی خداست.

به نقل از حاج محمد اسماعیل دولابی

----------------------------------------------------------------------------------------------------

یا رب این آتش که در جان من است
سرد کن زان سان که کردی بر خلیل

***

دوستان را در دل رنج‌ها باشد، که آن به هیچ دارویی خوش نشود.
نه به خفتن.
نه به گشتن.
و نه به خوردن.
الاّ به دیدار دوست، که "لقاء الخلیل شفاء العلیل".
  

تا حدی که اگر منافقی میان مؤمنان بنشیند، از تاثیر ایشان، آن لحظه مؤمن می‌شود...
فکیف (پس چگونه است) که مؤمن با مؤمن بنشیند؛
چون در منافق این عمل می‌کند، بنگر که در مؤمن چه منفعت‌ها کند.
  

بنگر که آن پشم، از مجاورت عاقلی چنین بساطِ منقّش شد،
و این خاک، به مجاورت عاقل چنین سَرایی خوب شد.
صحبت عاقل در جمادات چنین اثر کرد،
بنگر که صحبت مؤمنی در مؤمن چه اثر کند.^۱

پی‌نوشت:

۱- توضیح پاراگراف آخر:
پشم بی جان از تاثیر فکر و دل انسان فهیم، به بافته‌ای پر نقش و زیبا مبدل می‌شود. و نیز خاک ناچیز به خانه‌ای دل‌افروز، پس چون این تاثیر در موجودات بی‌جان این‌چنین است ببین که این هم‌دلی و حضور با جان و دل مؤمنان چه‌ها می‌کند.
و دوست دانشمند ما می‌گفت: "حضور  نزد اهل دلی را به خواندن تمام کتاب‌های دنیا مفروش"!

منتخب کتاب فیه ما فیه با ویرایش مختصر.

امید از حق نباید بریدن که «انه لا ییٱس من روح الله».
امید سرّ راه ایمنی است.
اگر در راه نمی روی، البته، سرّ راه را نگه‌دار.

مگو که کژی‌ها کردم.
تو راستی پیش گیر، هیچ کژی نماند.

راستی همچون عصای موسی است؛ آن کژی‌ها همچون سحرهاست.
چون راستی بیاید، همه را بخورد. اگر بدی کرده‌ای، با خود کرده‌ای ؛ جفای تو به وی کجا رسد؟!
چون راست شوی، آن همه نماند؛ امید را، زنهار، مَبُر.⁽¹⁾

۱- برگرفته از کتاب فیه ما فیه با ویرایش مختصر.